صفحه اصلی / اعتقادی / اسلام / عرصه ای برای عمل نکردن!

عرصه ای برای عمل نکردن!

عرصه ای برای عمل نکردن!

به مناسبت هفته وحدت

یادداشت حجت الاسلام احمد قوی عضو شورای مرکزی تشکل طلبگی ربیون

معمولا هرساله با رسیدن ایام هفته وحدت خیلی ها حس می کنند که نباید بیکار بنشینند و دنبال این هستند که به صورت حداقلی هم که شده کاری انجام دهند تا به نوعی تکلیفشان را هم ادا کرده باشند.

اما از آن جا که معمولا وحدت در بین ما به عنوان مفهومی سلبی جا افتاده و وقتی حرف از وحدت به میان می آید اولین چیزی که به ذهن ها خطور می کند عدم توهین به مقدسات بقیه مسلمان هاست، در هفته ی وحدت هم با کلیدواژه ” نباید ” به نقد و نفی جریان شیعه انگلیسی و دیگر تفرقه افکنان بسنده می کنیم.

به نظر می رسد یکی از علت های این رویکرد به مساله وحدت به دلایل پذیرش وحدت از سوی افراد بازگردد. به عنوان مثال هنگامی که اصلی ترین دلیل بسیاری از ما برای پذیرش وحدت، نقش اختلاف افکنی در کشته شدن و تحت فشار قرار گرفتن شیعیان در سایر کشور ها باشد طبیعتا عملکرد ما هم مجموعه اقداماتی خواهد بود که انجام نمی دهیم.

نمیخواهم این دلیل را نفی کنم یا حتی بگویم اهمیتی ندارد. قطعا حفظ آرامش و خون مومنین بسیار با اهمیت است. منتهی سخن در این است که موضوع وحدت هم مانند سایر عرصه ها مجموعه ای است از باید ها و نباید ها و صرف رعایت کردن خطوط قرمز ما را به نتیجه مطلوب نخواهد رساند.

جالب است که بر خلاف ذهنیت غالب ما، در سیره و روایات معصومین (ع) موارد قابل اعتنایی از توصیه و دستور به اقدامات ایجابی مثل شرکت در نماز جماعت اهل سنت، عیادت مریض، تشییع جنازه، ادای امانت، حسن خلق و… دیده می شود.

بنابراین لزوم عبور از این رویکرد حداقلی امری است که روز به روز بر ضرورت آن افزوده می شود. و اینکه بسیاری از آدم های دغدغه مند و انقلابی تصویر مطلوبشان از وحدت مطلوب حالتی است که شیعه و سنی کاری به کار هم نداشته باشند و فقط خون هم را نریزند.

اما این تصویر با نیازهای انقلاب و آموزه های اهل بیت (ع) همخوانی ندارد.
امروزه و با گذشت بیش از ۴۰ سال از پیروزی انقلاب اسلامی; گذشته ما به مثابه جریان انقلابی ماموریت های زیادی برای انجام دادن در داخل و خارج از مرزهای ایران اسلامی داریم که در آن ها به حضور و همراهی سایر مسلمانان نیاز جدی وجود دارد.

گذشته از مسائل بسیار مهم امت اسلامی مانند مساله فلسطین ، کشمیر یمن و… که در آن لزوم همگرایی عملی بین شیعه و سنی جزء واضحات است، در مسائل داخلی کشور هم باید به این سمت حرکت کرد. به عنوان نمونه در مناطق و شهرهای تلفیقی استان خراسان که عمدتا محروم و حاشیه ای هم محسوب می شوند مسائل و مشکلات اقتصادی، اجتماعی و… فراوانی وجود دارد که برای حل آن ها جوانان انقلابی شیعه وسنی می توانند هم افزایی داشته باشند. (البته به شرط تبدیل نگاه تهدید محور به فرصت محور) و یا اینکه جریان انقلابی کلان شهری مثل مشهد این امکان را دارد که با توانمند سازی و انتقال تجربیات گوناگون خود در عرصه های مختلف به نخبگان و جوانان اهل سنت زمینه حل بسیاری از مشکلات را فراهم آورد.

ناگفته نماند که بسیاری از نگرانی هایی که در باب حاشیه شهر مشهد وجود دارد، با خدمت رسانی و توانمند سازی شهرستان های استان بوِیژه مناطق تلفیقی به حداقل خواهد رسید.

روشن است که پیش نیاز همه ی این اقدامات در مرحله ی اول ایجاد ارتباطات بین نخبگان وجوانان شیعه وسنی در بستر مشترکات دینی (از جمله حب اهل بیت (علیهم السلام) که نقطه مشترک شیعه و سنی است)، عمل به توصیه های اهل بیت در تعامل با اهل سنت و نگاه جهانی انقلاب اسلامی است و بدون ایجاد این پیوندهای واقعی در عمل اتفاق چندانی نخواهد افتاد.

یادمان نرود که در انقلاب اسلامی از این دست تجربیات موفق کم نداشتیم و طعم خاطرات شیرین متوسلیان ها و شوشتری ها هنوز هم در ذائقه اهل سنت مانده است.

#فرصت_محوری

منبع https://eitaa.com/rebbiion/173

درباره talabeh

این مطالب را نیز ببینید!

رابطه رزاقیّت خداوند با اعتراض ما به نابسامانی های اقتصادی

آیا چون خدا رازق است پس به نابسامانی اقتصادی اعتراض نکنیم؟ پرسش: آیا «ضعف ایمان …

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

1 + 2 =