صفحه اصلی / اعتقادی / اسلام / آخرت / پس چرا خدا ما را به گناهانمان عذاب مى‏ کند؟

پس چرا خدا ما را به گناهانمان عذاب مى‏ کند؟

حجت الاسلام و المسلمین مهدی جلیلی در “کلرجی” نوشت:

پس چرا خدا ما را به گناهانمان عذاب مى‏ کند؟

قرآن کریم انسانى را که به پاک کردن خود از گناهان و شستشوى باطن از آلودگیها اقدام کند محبوب خدا برشمرده است:
[إِنَّ اللَّهَ یُحِبُّ التَّوَّابِینَ وَ یُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِینَ‏] « بقره (۲): ۲۲۲٫».
یقیناً خدا کسانى را که بسیار توبه مى‏کنند، و کسانى را که خود را [با پذیرش انواع پاکى‏ها از همه آلودگى‏ها] پاکیزه مى‏کنند. دوست دارد.
[فِیهِ رِجالٌ یُحِبُّونَ أَنْ یَتَطَهَّرُوا وَ اللَّهُ یُحِبُّ الْمُطَّهِّرِینَ‏] «توبه (۹): ۱۰۸٫».
در آن مردانى هستند که خواهان پاکیزگى [و طهارت جسم و جان‏] هستند و خدا پاکیزگان را دوست دارد.
و آنان که به دروغ ادّعاى محبّت خدا مى‏کنند و خیال مى‏کنند خدا هم آنان را دوست دارد، معذّب بودن آنان را ردّ بر آن ادّعا دانسته و مى‏فرماید:
[قُلْ فَلِمَ یُعَذِّبُکُمْ بِذُنُوبِکُمْ‏] «مائده (۵): ۱۸٫».

پس چرا خدا ما را به گناهانمان عذاب مى‏ کند؟

اگر شما محبوب خدایید چرا به خاطر گناهانتان به جهنّم عذاب وجدان دچار مى‏ شوید این گرفتارى شما به عذاب دلیل بر این است که خدا شما را دوست ندارد، علامت محبّت حق به عبد، توبه عبد است و از شرایط محبّت حق به عبد غفران اوست چنانچه فرموده:
[قُلْ إِنْ کُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِی یُحْبِبْکُمُ اللَّهُ وَ یَغْفِرْ لَکُمْ ذُنُوبَکُمْ‏] «آل عمران (۳): ۳۱٫».
بگو: اگر خدا را دوست دارید، پس مرا پیروى کنید تا خدا هم شما را دوست بدارد، و گناهانتان را بیامرزد.

توبه یکى از مهمترین فرمان‏هاى حق است که عاشق خدا براى اجراى آن قیام کرده و به وسیله آن تمام نواقص خود را رفع و آلودگى‏هاى خویش را پاک مى‏کند. و از این طریق است که محبوب حق مى‏ شود.
قالَ رَسُولُ اللّهِ صلى الله علیه و آله: أَنَّ اللّهَ یُعْطى الْمالَ الْبِرُّ وَالْفاجِرُ وَلا یُعْطى الإیمانَ إلّامَنْ احَبَ‏ «المحاسن: ۱/ ۲۱۷، باب ۹- الدین، حدیث ۱۱۲؛ بحار الأنوار: ۶۵/ ۲۰۴، باب ۲۲، حدیث ۹٫».
خداوند دنیا را به هرکه دوست دارد و دوست ندارد عطا مى‏کند. ولى ایمان وعشق را فقط به کسى که علاقه دارد عنایت مى‏کند.
البته سعى و ظرفیّت و شایستگى عبد شرط است و در صورت کوشش و یافتن ظرفیت و شایستگى، عنایت الهى متوجّه انسان مى‏ گردد و خداوند عبد را به نور ایمان منوّر مى‏ کند. این نور دلیل محبّت خدا به عبد است.
قالَ رَسُولُ اللّهِ صلى الله علیه و آله: إِذا أَحَبَّ اللّهُ تَعالى عَبْداً ابْتَلاهُ فَإِنْ أَحَبَّهُ الْحُبَّ الْبالِغِ اقْتَناهُ، فَقالُوا: وَما مَعْنا اقْتَناهُ، قالَ: لا یَتْرُکْ لَهُ مالًا وَلا وَلَداً « ارشاد القلوب: ۱/ ۲۶، الباب الرابع فى ترک الدنیا.».
هنگامى که خدا به بنده‏اش محبّت ورزد او را مبتلا مى‏کند و هنگامى که عشق حق به عبد به درجه نهایى برسد او را به دست خواهد گرفت، عرضه داشتند: یعنى چه؟ فرمود: برایش اهل و مالى باقى نخواهد گذاشت. (کنایه از این که وضع عبد به جایى مى‏رسد که ذکر و فکرى و عمل و اخلاقى و حرکت و سکونى جز او نخواهد داشت و هرچه در اختیار اوست فداى محبوب مى‏کند).

منبع کلرجی

درباره talabeh

این مطالب را نیز ببینید!

توجیه معاد جسمانی

عیسی شیرونی در “علوم عقلی” نوشت: توجیه معاد جسمانی چون حقیقت انسان به نفس او …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

22 + = 27