صفحه اصلی / اعتقادی / اسلام / آخرت / پس چرا خدا ما را به گناهانمان عذاب مى‏ کند؟

پس چرا خدا ما را به گناهانمان عذاب مى‏ کند؟

حجت الاسلام و المسلمین مهدی جلیلی در “کلرجی” نوشت:

پس چرا خدا ما را به گناهانمان عذاب مى‏ کند؟

قرآن کریم انسانى را که به پاک کردن خود از گناهان و شستشوى باطن از آلودگیها اقدام کند محبوب خدا برشمرده است:
[إِنَّ اللَّهَ یُحِبُّ التَّوَّابِینَ وَ یُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِینَ‏] « بقره (۲): ۲۲۲٫».
یقیناً خدا کسانى را که بسیار توبه مى‏کنند، و کسانى را که خود را [با پذیرش انواع پاکى‏ها از همه آلودگى‏ها] پاکیزه مى‏کنند. دوست دارد.
[فِیهِ رِجالٌ یُحِبُّونَ أَنْ یَتَطَهَّرُوا وَ اللَّهُ یُحِبُّ الْمُطَّهِّرِینَ‏] «توبه (۹): ۱۰۸٫».
در آن مردانى هستند که خواهان پاکیزگى [و طهارت جسم و جان‏] هستند و خدا پاکیزگان را دوست دارد.
و آنان که به دروغ ادّعاى محبّت خدا مى‏کنند و خیال مى‏کنند خدا هم آنان را دوست دارد، معذّب بودن آنان را ردّ بر آن ادّعا دانسته و مى‏فرماید:
[قُلْ فَلِمَ یُعَذِّبُکُمْ بِذُنُوبِکُمْ‏] «مائده (۵): ۱۸٫».

پس چرا خدا ما را به گناهانمان عذاب مى‏ کند؟

اگر شما محبوب خدایید چرا به خاطر گناهانتان به جهنّم عذاب وجدان دچار مى‏ شوید این گرفتارى شما به عذاب دلیل بر این است که خدا شما را دوست ندارد، علامت محبّت حق به عبد، توبه عبد است و از شرایط محبّت حق به عبد غفران اوست چنانچه فرموده:
[قُلْ إِنْ کُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِی یُحْبِبْکُمُ اللَّهُ وَ یَغْفِرْ لَکُمْ ذُنُوبَکُمْ‏] «آل عمران (۳): ۳۱٫».
بگو: اگر خدا را دوست دارید، پس مرا پیروى کنید تا خدا هم شما را دوست بدارد، و گناهانتان را بیامرزد.

توبه یکى از مهمترین فرمان‏هاى حق است که عاشق خدا براى اجراى آن قیام کرده و به وسیله آن تمام نواقص خود را رفع و آلودگى‏هاى خویش را پاک مى‏کند. و از این طریق است که محبوب حق مى‏ شود.
قالَ رَسُولُ اللّهِ صلى الله علیه و آله: أَنَّ اللّهَ یُعْطى الْمالَ الْبِرُّ وَالْفاجِرُ وَلا یُعْطى الإیمانَ إلّامَنْ احَبَ‏ «المحاسن: ۱/ ۲۱۷، باب ۹- الدین، حدیث ۱۱۲؛ بحار الأنوار: ۶۵/ ۲۰۴، باب ۲۲، حدیث ۹٫».
خداوند دنیا را به هرکه دوست دارد و دوست ندارد عطا مى‏کند. ولى ایمان وعشق را فقط به کسى که علاقه دارد عنایت مى‏کند.
البته سعى و ظرفیّت و شایستگى عبد شرط است و در صورت کوشش و یافتن ظرفیت و شایستگى، عنایت الهى متوجّه انسان مى‏ گردد و خداوند عبد را به نور ایمان منوّر مى‏ کند. این نور دلیل محبّت خدا به عبد است.
قالَ رَسُولُ اللّهِ صلى الله علیه و آله: إِذا أَحَبَّ اللّهُ تَعالى عَبْداً ابْتَلاهُ فَإِنْ أَحَبَّهُ الْحُبَّ الْبالِغِ اقْتَناهُ، فَقالُوا: وَما مَعْنا اقْتَناهُ، قالَ: لا یَتْرُکْ لَهُ مالًا وَلا وَلَداً « ارشاد القلوب: ۱/ ۲۶، الباب الرابع فى ترک الدنیا.».
هنگامى که خدا به بنده‏اش محبّت ورزد او را مبتلا مى‏کند و هنگامى که عشق حق به عبد به درجه نهایى برسد او را به دست خواهد گرفت، عرضه داشتند: یعنى چه؟ فرمود: برایش اهل و مالى باقى نخواهد گذاشت. (کنایه از این که وضع عبد به جایى مى‏رسد که ذکر و فکرى و عمل و اخلاقى و حرکت و سکونى جز او نخواهد داشت و هرچه در اختیار اوست فداى محبوب مى‏کند).

منبع کلرجی

درباره talabeh

این مطالب را نیز ببینید!

نظریه سیر تدریجی پیشرفت تاریخ، مقبول ترین دروغ روزگار ما

نظریه سیر تدریجی پیشرفت تاریخ، مقبول ترین دروغ روزگار ما نوشته شده توسط مهدی نصیری …

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

1 + 6 =