ساخت بیمارستان یا امام زاده ؟!

ساخت بیمارستان یا امام زاده ؟!

 
 

اگر جمهوری اسلامی به جای این همه امام زاده، بیمارستان ساخته بود، الان مشكل كمبود تخت بیمارستان نداشتیم!

اولاً:

شرایط كنونی كشور و مدیریت خوب بحران شیوع ویروس كرونا نشان داد كه جمهوری اسلامی از زیرساخت های بسیار قوی و مستحكم سلامت برخوردار است و در مقایسه با بسیاری از كشورهای پیشرفته و ابرقدرت، توانایی بهتری در مهار بحران هایی نظیر كرونا ویروس دارد. برخلاف اكثر كشورهای جهان كه با كمبود زیرساخته ای بهداشتی و پزشكی مواجه اند و متأسفانه در برخی از آنها به سبب كمبود تجهیزات پرشكی و محیط‎ های بیمارستانی به سالمندان خدماتی داده نمی شود، جمهوری اسلامی ایران با تكریم روحی و مادی بیماران از همه اقشار جامعه، جلوه روشنی از یك نظام سیاسی اخلاق مدار را به نمایش گذاشته است.

ثانیاً:

یكی از دستاوردهای مهم انقلاب اسلامی خودكفایی در زمینه ظرفیت های پزشكی، اعم از نیروی انسانی و ساختارهای فنی و علمی است. در دوران پیش از انقلاب، به علت كمبودهای فراوانی كه در این زمینه وجود داشت، شاهد حضور هزاران پزشك خارجی از كشورهای شبه قاره هند بودیم، كه هم از لحاظ علمی در سطح پایینی بودند و هم به علت مشكلات زبانی، این امر باعث بروز مشكلاتی می شد و گاهی جان شهروندان ایرانی را به خطر می انداخت. افزایش بیش از ١٠٠ برابری سرمایه گذاری در بخش بهداشت در سال های پس از پیروزی انقلاب اسلامی موجب شد تا به رشد ٤٠٠ درصدی شاخص های بهداشتی و درمانی برسیم و به همین سبب، شاخص “امید به زندگی” در جامعه ایرانی در مقایسه با قبل از انقلاب از ٥٠ سال به ٧٥ سال رسید! آمارهای معتبر نشان می دهد كه قبل از پیروزی انقلاب اسلامی، حدود ٧ دانشكده پزشكی در دانشگاه های كشور وجود داشت؛ اما در حال حاضر حدود ٤٠ دانشگاه علوم پزشكی در سراسر كشور به فعالیت مشغول اند. ظرفیت پذیرش دانشجوی پزشكی از حدود ٦٠٠ نفر در سال، پیش از پیروزی انقلاب اسلامی، به حدود ٦ هزار نفر در سال افزایش یافته است. در سال 57 تعداد كل پزشكان دارای كارت نظام پزشكی، حدود ١٧ هزار نفر بود، در حالی كه طی سال های پس از پیروزی انقلاب اسلامی، حدود 140 هزار پزشك در دانشگاه های علوم پزشكی سراسر كشور تربیت شده اند و همین مسأله جمهوری اسلامی ایران را از لحاظ شمار پزشكان به خودكفایی نزدیك كرده است. از لحاظ كیفی نیز وضعیت پزشكی و درمان پس از پیروزی انقلاب اسلامی بسیار پیشرفت داشته است؛ به گونه ای كه امروزه كشور ما به یكی از قطب های درمان بیماران صعب العلاج در خاورمیانه و جهان تبدیل شده است؛ در اوایل انقلاب بسیاری از عمل های جراحی تخصصی در خارج از كشور انجام می شد، امّا اكنون به بركت نظام جمهوری اسلامی و همت متخصصان داخلی، تمام اقدامات تخصصی و فوق تخصصی به جز چند مورد نادر كه در زمینه بیماری های ژنتیكی است، در داخل كشور و توسط پزشكان ایرانی انجام می شود. در تولید دارو به درجه ای از پیشرفت رسیده ایم كه داروهای برخی بیماری های صعب العلاج و لاعلاج، مثل انواع سرطان ها در درون كشور تولید می شود. در درمان ناباروری به یكی از قطب های درمانی جهان تبدیل شده ایم. در پیوند اعضاء و نیز در موضوع توریسم پزشكی و سایر بخش های مرتبط با بهداشت، درمان و سلامت، كشور ما جزء كشورهای سرآمد جهان است؛ این در حالی است كه تا پیش پیروزی انقلاب اسلامی به صورت مطلق به بیگانگان وابسته بودیم!

ثالثاً:

مراقد و حرم های شریف امام زادگان در كشور ما یكی از ظرفیت های مهم معنوی و فرهنگی است و كارویژه های خاص خود را دارد. امام زادگان نمادهای معنویت، دینداری، پاكی، شرافت، شجاعت و شهادت اند. بسیاری از مردم فضای معنوی حرم ها و مراقد این بندگان پاك الهی را جایی برای كسب آرامش، امید و انگیزه های مثبت خود می دانند. اگر معتقدیم كه به حكم عقل، «پیشگیری بهتر از درمان» است، مراقد و حرم ها، خود از فرصت های این پیشگیری است و بدیهی می نماید كه فضاهایی كه به پیشگیری از مشكلات روحی و جسمی كمك می كند، اگر مهم تر از بیمارستان نباشد، آثار مثبتش كم تر از بیمارستان نیست.

هر نهادی در جامعه جایگاه و كارویژه خود را دارد. همان گونه كه نمی توان نانوایی را مهم و فروشگاه پخش مواد پروتئینی را غیر مهم دانست، یا دانشگاه را مهم و كارخانه را غیر مهم معرفی كرد و هر كدام بخشی از نیاز جامعه را تأمین می كند، نمی توان گفت بیمارستان مهم است، اما مساجد و حرم های امام زادگان غیر ضروروی است. این یك مغالطه غیر علمی است و برای هر عاقلی بطلانش واضح است. انسان ها هم به بیمارستان برای درمان دردهای جسمی خود نیازمندند و هم به جاهایی كه روحیات آنان را ارتقا بخشیده و احساس معنا و امید در زندگی شان را افزایش دهد! مضاف بر اینكه بیمارستان ها معمولا با بودجه های عمومی و توسط دولت ها ساخته می شود اما مساجد، حسینه ها، تكایا، حرم های امامان و امام زادگان توسط مردم و از طریق وجوهی مانند نذر، وقف و هدایای شخصی ساخته می شود.

منبع

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *